Hoogbegaafd? Trekken of voeden?

Jullie trekken aan dat kind! (mei 2015)

De afgelopen dagen ben ik weer druk met het planten van zelf gekweekte éénjarigen. In maart heb ik deze gezaaid en vanaf dat moment liefdevol verzorgd. Regelmatig water geven en toen ze groot genoeg waren verspeent in voedzame grond. Nu zijn ze zo sterk dat ze het, met minimale hulp van mij, zelf kunnen redden in de volle grond. En nog even geduld en dan kan ik genieten van al die kleurrijke bloemen.

Plantjes zijn eigenlijk net kinderen, alleen duurt bij kinderen het groot en zelfstandig worden (gelukkig) iets langer. Ik heb een leergiering kind die, inmiddels durf ik hardop te zeggen, hoogbegaafd is.
Durf ik hardop te zeggen…ja het staat er echt zo.

Een kind met een voorsprong

Teun leestTeun begon al vroeg met praten en sprak met twee jaar al volzinnen. Ik weet nog dat ik iemand vertelde wat hij al zei, kreeg ik als antwoord: “Wat wil je met zo’n moeder, jij bent natuurlijk altijd met hem aan het lezen?” Het voelde niet als een compliment.

Wij hebben altijd geprobeerd aan de wensen van ons kind te voldoen. Teun had als baby al belangstelling voor boekjes. Hij kroop naar de kast om boekjes te pakken, want hij wilde lezen. Had ik ze terug moeten leggen? Sorry Teun je bent nog te jong, je moet slapen.

Zolang hij nog niet op school zat ging het prima. Hij is alleen dus we hadden geen vergelijk. Ik sprak altijd over een voorsprong, verder dan gemiddeld, want dat was wel duidelijk. Eenmaal op school werd het lastiger, hij miste de uitdaging en daarom vragen en een verandering teweeg brengen was niet eenvoudig.

Jullie trekken aan dat kind

Museum AmsterdamSchool en ook de omgeving keek er vaak anders tegenaan. Wij vroegen om uitdaging, hij niet. Wij wilden lezen, hij niet. Wij namen hem mee naar het museum, daar vroeg hij niet om. Wij zaten alleen maar aan die jongen te trekken, hij vroeg niets.

Goh toch bijzonder, het is nog nooit in mij opgekomen om aan een plantje te trekken, zodat hij sneller groot zou zijn. Ik zou hem immers uit de grond trekken, dat overleeft hij niet.

Je denkt toch niet dat ik aan mijn kind ga trekken en hem dwing tot meer dan hij aankan? Nee ik heb hem altijd gegeven wat hij nodig heeft om een gelukkig en vrolijk kind te zijn. Liefde, aandacht en het voedsel waar hij om vroeg: voedsel voor lichaam en geest.

En ik durf te stellen dat we daar aardig goed in slagen. En gelukkig komt er ook in onze omgeving steeds meer begrip. Zo ook op school: we werken nu met elkaar aan een leerrijke omgeving waarin ons jongetje tot volle bloei kan komen.

* Eerder gepubliceerd in 2015 op de website van Centrum van Jeugd en Gezin

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

Een reactie plaatsen