Pakje van Piet

Piet zijn is toch leuk? (2013)

“Pappa en mamma”, riepen ze, “Kom gauw! Kom kijken.” We zitten midden in een Sinterklaasverhaal van Pinkeltje. Elke avond lezen we samen over dat sociale, met mens en dier meelevende mannetje. Het is één van de weinige kinderboeken die Teun echt mooi vind. Net als bij veel kinderfilms vindt Teun verhalen snel te spannend. Ik help hem bij de tegenopmerkingen als ‘dit is toch hartstikke leuk’, ‘dit is voor kinderen, dit is toch niet eng?’. Het gaat om zijn gevoel, hij vindt het eng en/of niet leuk en daar kunnen wij volwassenen niets van vinden.

Zingen met PietZo probeer ik hem ook op te voeden, gevoelens van mensen doen ertoe. Jij kan iets leuk/grappig vinden of bedoelen, maar dat wil niet zeggen dat iedereen dat ook zo ervaart of voelt. Sorry zeggen is dan helemaal niet erg, net als op de juiste plek je mond houden. Je mag best rekening houden met de gevoelens van een ander.

Vrijheid van meningsuiting

Helaas lijkt dit tegenwoordig niet meer gewoon. Onder de noemer ‘vrijheid van meningsuiting’ lijkt het alsof alles gezegd mag worden. De discussies over het minste of geringste worden keihard gevoerd. Vaak wordt er respectloos over gevoelens en meningen van anderen gesproken en nog meer geschreven. Dat is wat mij diep raakt, waar is de ruimte voor een open gesprek?

Dansen met PietOp dit moment uit het zich in de Pietendiscussie. De felheid waarmee dit gepaard gaat! Ik was me nooit zo bewust van de discussie over zwarte Piet, maar deze schijnt al tientallen jaren met enige regelmaat terug te komen en is dus niet alleen van deze tijd. Voor- en tegenstanders hebben best logische argumenten, maar daar gaat het niet om. Het gaat om een gevoel en die laat zich niet door rationele argumenten veranderen.

 

En de discussie, die gaat al lang niet meer over de kleur van Piet, maar over het gelijk moeten krijgen van de meerderheid. Waarbij een deel zeer enge, buiten alle proporties geformuleerde, argumenten gebruikt. Er worden zelfs mensen die wel tegemoet willen komen aan de gevoelens van een ander bedreigd.

Gekleurde Pieten 

Teun hoort iets op het journaal en vraagt wat dat voor gekkigheid is met die Piet. “Ja mama, leg jij dat eens even uit”, klinkt het naast me. Tja, hoe maak je zoiets ingewikkelds eenvoudig. Ik leg uit dat slaven er vroeger ook zo uitzagen en dat er nu mensen zijn die vinden dat je zo niet rond kunt lopen. En dat sommige donkere mensen uitgescholden worden voor zwarte Piet en dat niet leuk vinden.
Teun is het ermee eens dat dat niet leuk is, maar het zijn nu toch geen slaven meer. Nee dat klopt, maar ze herinneren er wel aan. Hij vraagt dan of Sinterklaas nog wel kan komen.
“Natuurlijk wel, misschien neemt hij wel andere Pieten mee.”
Teun stelt witte Pieten voor.
“Ja dat kan, of gewoon allemaal gekleurde Pieten, maakt toch niet uit?”
“Nee, ook leuk.”

Cadeau van Sint en PietAls hij maar cadeautjes meeneemt toch? Dat is voor kinderen het Sinterklaasfeest. De laconieke acceptatie weerhoudt Teun er niet van nog even verder na te denken. “De zwarte Pieten vinden het nu toch alleen maar leuk om zwarte Piet te zijn?” Dat klopt, hoe dat precies zit, daar komt hij snel genoeg achter.

“Dat is Piet,” zei Pinkeltje, “Hij helpt Sinterklaas, hij brengt cadeautjes voor de vader, de moeder en de kinderen.”

Piet helpt Sinterklaas, daarbij is hij allang niet meer de zwarte Piet zoals hij ooit was, hij verandert alsmaar door de tijd heen. En hoe hij er in de toekomst ook uit gaat zien, hij zal het spel met plezier blijven spelen en genieten van de blije kindergezichtjes.
Kom gauw! Kom kijken!

* Eerder gepubliceerd in 2013 op de website van Centrum van Jeugd en Gezin

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

Een reactie plaatsen

css.php